Η μικρή μας κουκουβάγια, από το 1907, κουρνιάζει στο Λούβρο.
Αυτή η μικρή, γλυκύτατη και εκφραστικότατη γλαύκα, που μας κοιτάζει κατάματα με τα μεγάλα ορθάνοιχτα μάτια της, είναι στην πραγματικότητα ένα μικρό δοχείο αρώματος, γνωστό ως αρύβαλλος.
Η συγκεκριμένη κατασκευάστηκε στην Κόρινθο.
Οι αρχαίοι Κορίνθιοι ήταν περίφημοι για την παραγωγή μικρών, φίνων αγγείων, (και όχι μόνον), τα οποία εξήγαγαν σε μεγάλες ποσότητες, κυρίως στη Δύση.
Η Κόρινθος ήταν το ηγετικό κέντρο κεραμικής παραγωγής κατά τη διάρκεια της ανατολίζουσας περιόδου (έβδομο αιώνα π.Χ.).
Η κουκουβάγια μας είναι Ύστερου Πρωτοκορινθιακού ρυθμού, κατασκευασμένη γύρω στο 640 π.Χ, τότε που συνηθίζονταν αρκετά η παραγωγή μικρών αγγείων σε σχήμα μικρών ζώων και πτηνών.
Το συγκεκριμένο αγγείο είναι ύψους μόλις 5 εκατοστών (άλλωστε έως σήμερα λέμε ότι τα αρώματα μπαίνουν σε μικρά μπουκάλια).
Η κοιλιά της μικρής κουκουβάγιας είναι η δεξαμενή για το άρωμα και υπάρχει μικρή οπή στην ουρά της.
Άλλη μια οπή είναι ορατή στη βάση της, απ’ όπου θα πέρναγε ιμάντας ανάρτησης, για να μπορεί η κάτοχος της να την φέρει μαζί της.
Το αγγείο αντλεί τη γοητεία του από το τέλεια φορμαρισμένο σχήμα του και τα διακοσμητικά στοιχεία – γραμμικό σχέδιο, μαύρο βερνίκι και χρωματιστές ανταύγειες επάνω στο ωχρό του κορινθιακού πηλού. Γραμμές και στιγμές για τις λεπτομέρειες.
Από ένα λάθος στο ψήσιμο του αγγείου μερικά απ τα φτερά της γλαύκας ενώ προορίζονταν να είναι μαύρα κατέληξαν ανοιχτού ερυθρού χρώματος.